Co bahaici robią 1 listopada?
Wielu bahaitów 1 listopada będzie odwiedzać groby swoich bliskich lub zapalą świeczkę na grobie kogoś 
nieznajomego, którego grób jest zaniedbany.
Niektórzy odwiedzą cmentarze innych religii: oprócz katolickich także żydowskie, muzułmańskie, ewangelickie.
Bo przecież Bóg jest jeden - dla wszystkich ludzi.
W Polsce jeszcze nie ma oddzielnych cmentarzy bahaickich, chociaż jest kilka grobów bahaitów w kilku miastach Polski.
Groby bahaitów na cmentarzach bahaickich w Iranie są niszczone buldożerami.
O zwyczajach pogrzebowych bahaitów można przeczytać tutaj
Modlitwę bahaicką za zmarłych można przeczytać klikając tutaj
CZYM JEST ŚMIERĆ DLA BAHAITÓW?
„Śmierć, posłaniec radości, otwiera drzwi do wiecznego życia we wszystkich światach Boga.”
Bahá’u'lláh, „Pokłosie pism”
“O SYNU NAJWYŻSZEGO!
Śmierć przeznaczyłem dla ciebie jako radosną nowinę; Czemu się smucisz z jej przyczyny?
Światło stworzyłem, by cię oświecać;Czemu się przed nim zasłaniasz?”
Bahá’u'lláh, „Słowa ukryte”
„Nie martw się i nie lamentuj. Ten delikatny i piękny krzew został przeniesiony z tego świata do ogrodu różanego Królestwa, a ta stęskniona gołębica odleciała do niebiańskiego gniazda. Ta świeca została zgaszona w tym niskim świecie, aby zostać zapalona na nowo w Najwyższych Zastępach. Z pewnością spotkasz go twarzą w twarz w świecie tajemnic w zgromadzeniu Światła.”
Bahá’u'lláh
Musimy być przygotowani do śmierci każdego dnia, dlatego też Bahá’u'lláh zaleca:
„Rachunek z sobą czyń każdego dnia, nim powołany będziesz do rozliczenia; śmierć bowiem zstąpi na ciebie nieoznajmiona i wezwany będziesz do zdania rachunku za czyny swoje.”
Bahá’u'lláh, „Słowa ukryte”, z arab. nr 31
CO SIĘ DZIEJE PO ŚMIERCI?
„Przekonanie, że po śmierci ciała duch znika, jest jak wyobrażenie, że ptak w klatce zginie, jeśli zniszczymy klatkę, chociaż ptak nie ma się czego obawiać z powodu zniszczenia klatki. Nasze ciało jest jak klatka, a duch jak ptak… jeśli zniszczymy klatkę, ptak będzie dalej istniał. Jego odczucia będą nawet silniejsze, jego postrzeganie zwiększone, jego szczęście pełniejsze.”
‘Abdu’l-Bahá
„Przejdźmy teraz do twojego pytania dotyczącego duszy człowieka i jej przetrwania po śmierci. Wiedz prawdziwie, iż dusza po odłączeniu od ciała będzie dalej czyniła postępy, póki nie osiągnie obecności Boga, w stanie i w warunkach, na jakie nie mogą wpłynąć ani bieg wieków i stuleci, ani też zmiany i przypadki tego świata. Będzie trwała tak długo, jak królestwo Boga, Jego supremacja, Jego władza i potęga trwać będą. Objawi znaki Boga oraz Jego atrybuty, odsłoni Jego dobroć oraz szczodrość”.
Bahá’u'lláh, Pokłosie Pism (Warszawa, Wydawnictwo Bahá’í w Polsce, 1999), 81:1.
CZY WIEMY, JAK WYGLĄDA ŚWIAT PO ŚMIERCI?
Bahá’u'lláh mówi:
„Wiedz, iż każde słyszące ucho, jeśli tylko utrzymywać je w czystości i nieskalaniu, musi we wszystkich chwilach i ze wszystkich stron słyszeć głos, wypowiadający te oto święte słowa: «Zaprawdę, do Boga należymy, i zaprawdę, do Niego powrócimy!» Tajemnice fizycznej śmierci człowieka i jego powrotu nie zostały wyjawione i w dalszym ciągu pozostają nieodczytane. Na Bożą sprawiedliwość! Gdyby je odsłonić, wywołałyby taki strach i żałość, że niejeden by zginął, podczas gdy innych przepełniłaby taka radość, iż pragnęliby umrzeć i w swej nieukojonej tęsknocie wznosiliby błagania do jednego Boga prawdziwego - wyniesiona niechaj będzie Jego chwała - by przyspieszył ich koniec.
Śmierć ofiarowuje każdemu ufnemu wiernemu kielich, będący zaprawdę życiem; raczy weselem i jest posłańcem radości; przyznaje dar wiecznotrwałego życia.
Co się tyczy ludzi, którzy skosztowali owocu doczesnej egzystencji, czyli uznali jednego Boga prawdziwego - wyniesiona niechaj będzie Jego chwała - to ich przyszłe życie będzie takie, iż nie jesteśmy w stanie go opisać. Wiedza o nim spoczywa u Boga, Pana wszystkich światów“.
Bahá’u'lláh, Pokłosie Pism, 165:1-3.
CZYM DLA BAHAITÓW JEST RAJ/PIEKŁO?
Bahá’u'lláh mówi:
„Zamierzeniem Boga w stworzeniu człowieka było i zawsze będzie umożliwienie mu poznania swojego Stwórcy i dostąpienia Jego Obecności. O tym najwspanialszym celu, tym najwznioślejszym dążeniu świadczą dobitnie wszystkie niebiańskie Księgi i Bogiem objawione, bogate w treści Pisma. Każdy, kto uznał Brzask boskiego przewodnictwa i przestąpił próg Jego świętego dworu, zbliżył się do Boga i stanął w Jego Obecności, a ta Obecność to raj prawdziwy, zaś najprzedniejsze pałace nieba są li tylko jej symbolem. (…) Każdy, kto nie uznał Go, skazuje siebie na niedolę oddalenia, a oddalenie to jest niczym, jak tylko kompletną nicością i kwintesencją iście infernalnego ognia. Taki właśnie będzie jego los, choć z pozoru może zajmować najwyższe pozycje na ziemi i zasiadać na jej najbardziej wyniesionym tronie”.
Bahá’u'lláh, Pokłosie Pism, 29:1.
