6 maja 2010 na Uniwersytecie im. kard. S. Wyszyńskiego (UKSW) w Warszawie odbyła się konferencja pt. “Bohaterowie Pokoju”. Przedstawionych zostało 10 sylwetek osób, które przyczyniły się do przybliżenia wprowadzenia pokoju na całym świecie.
Bahaici zaprezentowali postać ‘Abdu`l-Bahy oraz koncepcję Mniejszego i Największego Pokoju na świecie.
Konferencja została zorganizowana przez fundację ‘Dunaj’ Instytut Dialogu, Centrum Dialogu Międzykulturowego UKSW, Sekcję Misjologii Wydziału Teologicznego UKSW, Papieski Wydział Teologiczny “Bobolanum”.
Zdjęcia z konferencji poniżej oraz wykład przedstawiający postać ‘Abdu`l-Bahy oraz koncepcję Mniejszego i Największego Pokoju na świecie.
BOHATEROWIE POKOJU
Abdu’l-Bahá - wprowadzenie i rozwinięcie konceptu Mniejszego i Większego Pokoju na świecie
Copyrights: Wiara Baha`i w Polsce, ul. Lanciego 13 lokal użytkowy nr U6, 02-792 Warszawa, tel. 22 371 44 80,nsa@bahai.org.pl, www.bahai.org.pl
'Abdu`l-Baha
Dzisiejsza prezentacja ma na celu przedstawienie postaci Abdu’l-Bahy w kontekście bahaickiej koncepcji Mniejszego i Większego Pokoju na podstawie pism Bahá’u'lláha, założyciela wiary bahá’i, pism Abdu’l-Bahy, który był synem Bahá`u`lláha i interpretatorem Jego pism, a także Shoghiego Effendi - Strażnika wiary bahá’i, który przez wiele lat przewodniczył wspólnocie, rozwinął ją, a także pisał na temat światowego porządku, zawartego w pismach Bahá’u'lláha. Prezentacja ta czerpie również z dokumentów wydanych przez Powszechny Dom Sprawiedliwości, będący naczelnym organem administracyjnym wiary bahá’i, jak również z oświadczeń Międzynarodowej Wspólnoty Bahaickiej, która jest organizacją pozarządową, posiadającą status doradczy przy ONZ i reprezentuje całą światową wspólnotę bahaitow. Wszystkie stwierdzenia, concepcje i idee zawarte w tej prezentacji należy rozumieć jako słuszne i prawdziwe tylko z punktu widzenia tego, w co wierzą i z czym utożsamiają się bahaici.
Zanim przystąpię do prezentacji postaci ‘Abdu’l-Bahy, niezbędny jest krótki wstęp dotyczący koncepcji Mniejszego Pokoju i Największego Pokoju, jaki znajdujemy w pismach bahaickich.
Nie ulega wątpliwości, że obecnie ludzkość stoi przed ogromnymi wyzwaniami nie spotykanymi we wcześniejszej historii ludzkości. Bahaici wierzą, że jeśli uda się sprostać owym wyzwaniom, ludzkość wejdzie w okres swojej dojrzałości lub innymi słowy Złoty Wiek Rozwoju Ludzkości. Bahaici są niezachwiani w tym przekonaniu gdyż posłannictwo Bahá’u'lláha (założyciela wiary bahá’i) głosi, że minęły czasy niemowlęce i dziecięce rodu ludzkiego, a obecne wstrząsy przygotowują ludzkość do osiągnięcia wieku męskiego, podczas którego miecze zostaną zamienione na lemiesze, a na ziemi nastąpi trwały i ostateczny pokój.
Abdu’l-Bahá pisał: „Kiedyś ludzkość przechodziła etap swego dziecinstwa, później swój okres młodości, ale obecnie weszła w długo oczekiwaną fazę dojrzałości, czego dowody są widoczne wszędzie…. Człowiek musi teraz wypełnić się nowymi cnotami i siłami, nowymi moralnymi skalami, nowymi zdolnościami…. Dary i dobrodziejstwa okresu młodości, chociaż były odpowiednie i wystarczające dla czasu dojrzewania ludzkości, teraz nie potrafią sprostać wymogom jej dojrzałości.“( Abdu’l-Bahá, 1976, Bahá‘i World Faith: str.11)
Tak jak każda epoka, również epoka dojrzałości ludzkości ma swoje specyficzne wymagania duchowe, co wiąże się z potrzebą ustanowienia nowego boskiego porządku na miarę jej wielkości lub innymi słowy stworzenia nowej sprawiedliwej cywilizacji opartej na nowej duchowej perspektywie i nowym systemie rządów, dzięki któremu owa nowa duchowa perspektywa będzie mogła być jak najefektywniej wprowadzona w życie. Te dwie cechy nowej cywilizacji muszą rozwijać się razem, współdziałać ze sobą i w ten sposób tworzyć spiralę postępu. Sprawiedliwa forma rządów nie będzie możliwa, jeżeli nie rozwinie się nowy duch; nowy duch będzie unicestwiony i pohamowany, jeśli nie będzie mógł się manifestować w sprawiedliwej formie rządów. Shoghi Effendi pisał: „…Duch, którym Bahá‘u’lláh natchnął świat, nie będzie mógł nigdy przeniknąć i mieć trwałego wpływu na ludzkość dopóki nie wcieli się w widocznym porządku, który mógłby nosić Jego imię, całkowicie identyfikować się z Jego zasadami i działać zgodnie z Jego prawami.” (Shoghi Effendi,1991, World Order of Bahá‘u’lláh : str.156)
Bahá’u'lláh uważał, że warunkiem wstępnym dla wprowadzenia owych sprawiedliwych rządów oraz zbudowania cywilizacji opartej na wartościach duchowych i etycznych jest ustanowienie światowego pokoju przez przywódców religijnych i świeckich ówczesnych czasów.
Przeszło sto lat temu, Bahá’u'lláh napisał serię listów do koronowanych głów Europy, papieża, szacha Persji oraz innych przywódców świeckich i religijnych, w których oznajmił Swoją misję i wzywał do ustanowienia sprawiedliwych rządów i międzynarodowego pokoju. Nie trudno sobie wyobrazić, że Jego listy zostały zignorowane, a Jego Samego uważano co najmniej za szaleńca, bo jakim innym mianem można określić wygnańca a praktycznie więźnia Imperium Osmańskiego utrzymującego, że jest Posłańcem Bożym.
Bahá’u'lláh pisał:
„Wielka Istota, pragnąc objawić wstępne warunki pokoju i spokoju światowego oraz postępu jego ludów, napisała: nadejdzie niechybnie czas, w którym ludzie uświadomią sobie powszechnie bezwzględną konieczność zorganizowania wielkiego i walnego zgromadzenia. Muszą się na nim stawić władcy i królowie ziemi i uczestnicząc w jego obradach, muszą przedyskutować drogi oraz środki, jakie położą podwaliny pod Wielki Światowy Pokój pośród ludzi. Taki pokój wymaga stanowczej decyzji mocarstw, by w imię spokoju ludów ziemi wypracować między sobą pojednanie…”. ( Bahá’u'lláh, 1999, Pokłosie: str.200)
„… O ziemscy krolowie! Widzimy, jak co roku zwiększacie wydatki, obciążając nimi poddanych. Zaprawdę, to wielka i jaskrawa niesprawiedliwość. Bójcie się westchnień i łez Tego Uciśnionego, i nie nakładajcie na swoje ludy nadmiernych ciężarów. Nie ograbiajcie ich, by wznosić dla sobie pałace; przeciwnie, wybierajcie raczej dla nich to, co dla siebie samych wybieracie. Tak oto rozpościeramy rzeczy, które przyniosą wam pożytek, gdybyście to tylko dostrzegli. Podległe wam ludy są waszymi skarbami. Strzeżcie się, by wasze rządy nie pogwałciły przykazań Boga i byście nie wydali podopiecznych w ręce grabieżcy. Za ich sprawą rządzicie, z ich środków się utrzymujecie, przy ich pomocy święcicie zwycięstwa. A mimo to, z jakąż wzgardą na nich spoglądacie! Jakie to dziwne, jak bardzo dziwne!..” (str.203-4)
Jak słusznie mniemał Bahá’u'lláh, najszybszym sposobem ustanowienia światowego pokoju byłaby umowa pomiędzy rządzącymi ówczesnego świata. Ponieważ jednak odrzucili oni taką perspektywę, jak również nie uznali nowego objawienia, Baha’ullah oznajmił, że światowy pokój i tak zostanie ustanowiony gdyż jest to wola Boga. Jednak, ten Boski plan zostanie zrealizowany w dwóch etapach: pierwszym etapem będzie Mniejszy Pokój, a drugim etapem będzie Największy Pokój.
„Teraz, skoro odrzuciliście Największy Pokój, trzymajcie się mocno tego oto Mniejszego Pokoju, abyście w pewnej mierze poprawili położenie swoje oraz swoich podwładnych”. (str. 204)
„.. Widzimy, jak w ten dzień [ciało ludzkości] pozostaje na łasce władców tak pijanych pychą, że nie są w stanie jasno odróżnić tego, co naprawdę dla nich pożyteczne ani tym bardziej uznać tak oszałamiającego i tak śmiałego Objawienia jak to. Za każdym razem, kiedy jeden z nich usiłował poprawić stan świata, kierowała nim chęć własnego zysku, niezależnie od tego, czy się do tego przyznawał, czy nie; zaś niegodność jego motywu działania ograniczała jego uzdrawiającą bądź leczniczą moc”. ( str.205)
Mniejszy Pokój jest rozumiany jako pokój polityczny ustanowiony przez narody świata w celu doprowadzenia do zakończenia wojen. Jego ustanowienie przygotuje drogę dla Najwiekszego Pokoju, który będzie warunkiem trwałego pokoju i jedności świata, opartego na zasadach duchowych i instytucjach opisanych w Światowym Porządku Bahá’u'lláha. Ustanowienie Mniejszego Pokoju będzie sygnałem, że ludzkość osiągnęła wiek pełnoletności.
Mniejszy Pokój będzie wynikiem pewnych procesów zachodzących w świecie. Z bahaickiego punktu widzenia dwa procesy integracji i dezintegracji charakteryzują dzisiejszy świat:
- proces integracji odnoszący się do rozwoju wiary.
- proces dezintegracji odnoszący się do rozpadu starego porządku świata, jaki znamy i jaki istnieje do chwili obecnej.
Należy dodać i podkreślić, że zachodzi również trzeci proces integracji odnoszący się do dążenia świata, do Największego Pokoju, w ogóle, niezależnie od bezpośredniego wpływu społeczności bahaickiej.
Jedną z konsekwencji trzeciego procesu integracji będzie Mniejszy Pokój, charakteryzujący się następującymi cechami:
- zostanie on powołany przez narody świata z własnej woli.
- będzie to pokój świecki a nie religijny.
- pojawi się pewna forma Rządu Światowego składającego się z zespołu ludzi będących reprezentantami całego świata.
Na poziomie kolektywnej świadomości będzie panowało podstawowe przekonanie, że świat jest jeden.
Również ten proces będzie niezależny od bezpośrednich działań społeczności bahaickiej.
Abdu’l-Bahá opisuje siedem (świec) lub płomieni jedności, pięć z nich to wstępne kroki w celu ustanowienia Mniejszego Pokoju:
- jedność w sferze politycznej (Liga Narodów, ONZ)
- jedność myśli w sferze przedsięwzięć na skalę światową (międzynarodowe inicjatywy)
- jedność w wolności (koniec komunizmu, kolonializm, itp.)
- jedności narodów (koncepcja świata jako wspólnej ojczyzny)
- jedność języka
Pozostałe dwie świece będą ustanowione, kiedy nastanie Największy Pokój a będą to:
- jedność rodzaju ludzkiego
- jedność religii
( Six Talks on the Various Aspects of the World Order of Bahá’u'lláh http://bahai-library.org/file.php?file=nakhjavani_talks_world_order)
'Abdu`l-Baha w młodości
Powyższy wstęp był niezbędny, gdyż postać, życie i działalność ‘Abdu’l -Bahy należy rozpatrywać w szerszej perspektywie Objawienia Bahá’ulláha, biorąc pod uwagę fakt, iż całe swoje życie ‘Abdu’l-Bahá poświęcił służeniu Sprawie Swojego wielkiego Ojca.
‘Abdu’l-Bahá urodził się 23 maja 1844 roku jako najstarszy syn Bahá’u'lláha. Ta sama data jest przyjęta jako początek wiary bahá’i (jednak nie z tego powodu, iż ‘Abdu’l-Bahá urodził się tego dnia). Jako dziecko cierpiał wraz z ojcem prześladowania w Persji, towarzyszył swemu ojcu przez długie lata wygnania a później uwięzienia w Palestynie w mieście Akká.
Podróże na Zachód
'Abdu`l-Baha przemawia w kościele w Chicago
We wrześniu 1908 roku ‘Abdu’l-Bahá został uwolniony, co pozwoliło mu na prowadzenie działalności polegającej na opiekowaniu się chorymi i biednymi, nauczaniu i korespondencji jak również umożliwiło przeniesienie się z Akki do Hajfy, a z Hajfy do Aleksandrii. W sierpniu 1911 r., wyruszył w swoją pierwszą podróż do świata zachodniego niosąc przesłanie Bahá’u'lláha o jedności wszystkich religii, jedności rodzaju ludzkiego i konieczności ustanowienia światowego pokoju. Na początku września 1911 przybył do Londynu, gdzie spędził miesiąc przemawiając w kongregacji pastora R.J. Campbella w City Temple i archidiakona Wilberforce’a u Św. Jana, w Westminster. Podejmowany był również śniadaniem przez prezydenta miasta. Następnie udał się do Paryża, gdzie przemawiał do słuchaczy różnych narodowości i ras. W grudniu powrócił do Egiptu, a na wiosnę następnego roku, w odpowiedzi na prośby amerykańskich przyjaciół, udał się do Stanów Zjednoczonych przybywając do Nowego Jorku w kwietniu 1912 roku.
'Abdu`l-Baha przemawia w kościele w Nowym Jorku
W ciągu następnych dziewięciu miesięcy podróżował przez Amerykę, od wybrzeża do wybrzeża, przemawiając do ludzi z najrozmaitszych warstw społecznych i reprezentujących zróżnicowane poglądy. Przemawiał do studentów uniwersytetu, socjalistów, mormonów, żydów, chrześcijan, agnostyków, esperantystów, towarzystw pacyfistycznych, klubów Nowej Myśli, towarzystw dla praw wyborczych kobiet. Przemawiał w kościołach prawie wszystkich obrządków. 5 grudnia odpłynął do Wielkiej Brytanii, gdzie spędził sześć tygodni odwiedzając Liverpool, Londyn, Bristol i Edynburg. W Edynburgu wygłosił mowę w Towarzystwie Esperantystów, gdzie nadmienił, iż zachęca bahaitów do nauki Esperanta, aby mogło nastąpić udoskonalenie porozumienia między Wschodem i Zachodem. Następnie spędził dwa miesiące w Paryżu, codziennie przemawiając i uczestnicząc w wywiadach, po czym udał się do Stuttgartu, gdzie odbył serię spotkań z niemieckimi bahaitami. Z Niemiec podążył do Budapesztu i Wiednia, a w maju 1913 roku do Egiptu, aby 5 grudnia 1913 powrócić do Hajfy.
Powrót do Ziemi Świętej
Podróże pełne trudów wycieńczyły siły ‘Abdu’l-Bahy, który wówczas miał już 70 lat. Czuł się osłabiony, kiedy pisał do wyznawcow:
„Przyjaciele, nadchodzi czas, kiedy nie będzie mnie dłużej z wami. Uczyniłem wszystko, co można było uczynić. Służyłem Sprawie Bahá’u'lláha do ostatnich moich sił. Pracowałem dniem i nocą przez wszystkie lata mego życia”. (Esselmont, Bahá’u'lláh i nowa era, str.70) Jednakże, w krótkim czasie ‘Abdu’l-Bahá odzyskał siły i był w stanie napisać:
„Bez wątpienia to ciało fizyczne i ludzka energia nie były zdolne wytrzymać nieustannego trudu i zmęczenia… ale poparcie i pomoc Upragnionego były stróżem i opiekunem słabego i pokornego ‘Abdu’l-Bahy… z łaski i przez błogosławieństwo Bahá’u'lláha siły fizyczne powróciły w pełni”.(str.71-72) Wkrótce, ‘Abdu’l-Bahá mógł powrócić do przyjmowania pielgrzymów i korespondencji z wyznawcami zamieszkującymi odległe części świata.
Okres I wojny światowej w Hajfie
W czasie pokoju zawsze znajdowała się w Hajfie pewna liczba pielgrzymów z Persji i innych krajów. Na blisko sześć miesięcy przed wybuchem wojny ‘Abdu’l-Bahá zaczął stopniowo odsyłać pielgrzymów przebywających w Hajfie tak, że z końcem lipca 1914 roku nie pozostał nikt. Kiedy w pierwszych dniach sierpnia wybuchła I wojna światowa stało się jasne, dlaczego tak uczynił. ‘Abdu’l-Bahá, który już spędził 50 lat życia na wygnaniu i w uwięzieniu, został ponownie faktycznie więźniem rządu tureckiego. Komunikacja z przyjaciółmi i wyznawcami była zupełnie uniemożliwiona, a nieliczna społeczność bahaitów znalazła się w ciężkich warunkach, cierpiąc niedostatek pokarmu i niewygody. Mimo to ‘Abdu’l-Bahá zajął się doglądaniem potrzeb materialnych i duchowych otaczającej go ludności. Zorganizował osobiście rozległą działalność rolniczą w pobliżu Tyberii uzyskując w ten sposób wielki zapas pszenicy, dzięki któremu klęska głodu została odsunięta nie tylko od bahaitow ale i od setek ubogich wszystkich wyznań zamieszkujących w Hajfie i Akce. Setkom ubogich rozdawał drobne sumy pieniężne i chleb, kiedy nie było chleba, dawał daktyle lub coś innego. Starał się nieść pomoc materialną, ale również pociechę duchową ludziom przestraszonym okropnościami wojny i przygnębionym trudnym położeniem.
Sir ‘Abdu’l-Bahá
'Abdu`l-Baha otrzymuje tytuł szlachecki od rządu brytyjskiego, Hajfa, Izrael
We wrześniu 1918 roku Hajfa została zdobyta przez kawalerię brytyjską i indyjską i groza wojny dobiegła końca. Od początku okupacji brytyjskiej znaczna liczba żołnierzy i oficerów i wysokich rangą urzędników rządowych ubiegało się o widzenie u ‘Abdu’l-Bahy, aby móc cieszyć się Jego uprzejmością, serdecznością i gościnnością oraz podziwiać głębię Jego mądrości, szczerość wypowiedzi i niezaprzeczalną intuicję. Szlachetny charakter i wielka praca ‘Abdu’l-Bahy dla pokoju i prawdziwej pomyślności ludzi wywarła na przedstawicielach ówczesnego rządu tak głębokie wrażenie, że nadano tytuł Rycerza Imperium Brytyjskiego podczas ceremonii, która odbyła się w ogrodzie gubernatora wojskowego Hajfy 27 kwietnia 1920 roku. I tak oto ten skromny czlowiek, który pragnął być jedynie Sługą Bożym, stał się Sir ‘Abdu’l -Bahą.
Końcowe lata życia
Zimą 1919-1920 Dr Esselmont, brytyjski uczony zajmujący się wiarą bahá’i, miał okazję spędzenia dwóch i pół miesiąca w charakterze gościa ‘Abdu’l-Bahy. W swojej książce zatytułowanej Bahá’u'lláh i nowa era opisuje swoje obserwacje z codziennego życia swojego gospodarza. Oto co pisze:
„W tym czasie ‘Abdu’l-Bahá, aczkolwiek mający już lat siedemdziesiąt sześć, był jeszcze uderzająco pełen sił i spełniał codziennie trudny niemal do uwierzenia ogrom pracy. Choć często bywał bardzo zmęczony, wykazywał jednak zdumiewającą zdolność odzyskiwania sił i zawsze gotów był do świadczenia usług tym, którzy ich najwięcej potrzebowali. Nieskończona jego cierpliwość, słodycz, takt i dobroć czyniły obecność Jego błogosławieństwem. Zwyczajem Jego było spędzać znaczną część każdej nocy na modlitwie i medytacji. Od wczesnego rana do wieczora, za wyjątkiem krótkiego odpoczynku po południowym posiłku, zajęty był czytaniem i odpowiadaniem na listy z wielu krajów i doglądaniem niezliczonych spraw domowych oraz odnoszących się do Sprawy. Po południu zwykle zażywał krótkiego odpoczynku w formie przechadzki lub przejażdżki, ale i wówczas towarzyszył Mu zazwyczaj jeden lub dwóch, lub kilku pielgrzymów, z którymi rozmawiał na tematy duchowe lub też przy okazji odwiedzał ubogich i doglądał ich potrzeb. Po powrocie zwoływał przyjaciół na zwykle wieczorne zebranie w Swoim salonie. Zarówno przy obiedzie, jak przy wieczerzy podejmował pewną liczbę pielgrzymów i przyjaciół i oczarowywał Swych gości wesołymi i dowcipnymi opowiadaniami, jak również cennymi pogadankami na najrozmaitsze tematy. Dom mój - mawiał- jest domem śmiechu i wesela - i tak było istotnie. Lubił szczególnie zbierać dookoła swego gościnnego stołu ludzi różnych ras, kolorów skóry, narodowości i wiary w jedności i serdecznej przyjaźni. Był istotnie kochającym ojcem nie tylko dla małej wspólnoty w Hajfie, lecz i dla bahaitów na całym świecie”. (Esselmont,1992, Bahá’u'lláh i nowa era: str.74)
Odejście `Abdu’l-Bahy
Dr Esselmont nie przypuszczał, iż miał przywilej przebywania z Abdu’l -Bahą podczas ostatnich lat jego
Pogrzeb 'Abdu`l-Bahy zgromadził tysiące żałobników: biednych i bogatych, muzułmanów i chrześcijan
zycia. 28 listopada 1921 roku opuścił On ten świat tak spokojnie, iż dwom córkom czuwającym przy jego łóżku zdawało się, że zasnął. Następnego dnia, 29 listopada odbył się pogrzeb, który zgromadził 10.000 żałobników, przedstawicieli wielu religii, narodowości i języków. Obecni byli: wysoki komisarz, sir Herbert Samuel, gubernator Jerozolimy, gubernator Fenicji, wysocy urzędnicy rządowi, konsulowie różnych krajów rezydujący w Hajfie, głowy różnych gmin wyznaniowych, notable Palestyny, żydzi, chrzescijanie, muzułmanie, Druzowie, Egipcjanie, Grecy, Turcy i Kurdowie a także rzesze przyjaciół amerykańskich, europejskich i miejscowych.
Pogrzeb 'Abdu`l-Bahy zgromadził tysiące żałobników: biednych i bogatych, muzułmanów i chrześcijan
Dziewięciu mówców będących wybitnymi przedstawicielami gmin muzułmańskiej, chrześcijańskiej i żydowskiej złożyło wzruszające świadectwo ich miłości i podziwu dla tego czystego i szlachetnego życia, które dobiegło kresu. Z pewnością był to hołd godny pamięci Tego, który całe Swe życie poświęcił Sprawie zjednoczenia religii i narodów, Sprawie budowania światowego pokoju, jak również dowód, że Jego praca nie poszła na marne. ‘Abdu’l-Bahá został pochowany na Górze Karmel, która dzisiaj jest siedzibą Światowego Centrum wiary bahá’i.
Pisma i przemówienia
‘Abdu’l -Bahá pozostawił po sobie liczne pisma, przeważnie w formie listów do wyznawców i pytających. Również wiele z jego przemówień zostało spisanych i wydanych drukiem jak na przykład: „Mowy paryskie” czy „Odpowiedzi”. W ten sposob Jego nauki mogły być całkowicie przekazane potomności. Należy dodać, iż ‘Abdu’l-Bahá przedstawił w sposób bardziej szczegółowy zastosowanie ogólnych zasad spisanych przez Bahá’u'lláha.
Ranga ‘Abdu’l -Bahy
Bahá’ulláh wyznaczył ‘Abdu’l-Bahę jako jedynego interpretatora swoich pism i obdarzyl Go tytułami: Centrum Przymierza, Największa Gałąź, zazwyczaj mówił o Nim jako o Mistrzu. W Kitab-i-Aqdás (Najświętszej Księdze) Bahá’u'lláh pisze:
„Gdy Ocean Obecności Mojej odpłynie i Księga Mego Objawienia zostanie zakończona, zwróćcie oblicza wasze ku Temu, którego Bóg wyznaczył… …zwracajcie się ze wszystkim, czego nie rozumiecie, do Tego, który wyrósł gałęzią z tego Potężnego Pnia”. (Bahá’u'lláh, Kitab-i-Aqdas. cytowany w Synopsis and Codification of the Kitab-i-Aqdas,nr16,2. Bahá’i World Centre, Haifa,1973)
W ten sposób Abdu’l-Bahá stał się przewodnikiem wspólnoty bahaickiej, na którego wcześniej wyznaczył go Ojciec. W ten sposób rozwiązano również kwestię religijnej sukcesji, która stanowiła problem w innych religiach. Wola i Testament Bahá’u'lláha zabezpieczył religię bahá’i przed schizmą i ustanowił solidny fundament na rzecz dalszego rozwoju i postępów Jego wiary przez zabezpieczenie integralnej jedności Jego nauk.
Podobnie jak Bahá’u'lláh, ‘Abdu’l-Bahá spisał Wolę i Testament. W tym Testamencie wyznaczył swojego najstarszego wnuka, Shoghi Effendi’ego, na następcę i „Strażnika Wiary Bahá’i”. Dzięki temu jedność wspólnoty bahaickiej znów została zachowana i jej rozwój zapewniony.
Przykład życia bahaity.
'Abdu`l-Baha
Dla bahaitów, ‘Abdu’l- Bahá był nie tylko interpretatorem Pism Bahá’ulláha, Centrum Przymierza czy Mistrzem, ale również przykładem idealnego bahaity, który całym swoim życiem świadczył, iż jest rzeczą możliwą żyć życiem całkowitego samooddania Bogu i służby dla dobra bliźnich. Żył życiem Wiary i wzywał Swych uczniów, aby żyli takim samym życiem. Jakimikolwiek tytułami nie zostałby obdarzony, sam ‘Abdu’l-Bahá mówił o sobie, że nazywa się Sługa Boży, że jego kwalifikacje to Sługa Boży, jego rzeczywistość to Sługa Boży, jego chwałą jest to, że jest Sługą Bożym.
Copyrights: Wiara Baha`i w Polsce, ul. Lanciego 13 lokal użytkowy nr U6, 02-792 Warszawa, tel. 22 371 44 80, www.bahai.org.pl
PRZYPISY
Abdu’l-Bahá (1976) Baha’i World Faith. Wilmette, Illinois: Baha’i Publishing Trust.
Abdu’l-Bahá (1982) Promulgation of Universal Peace. II wyd. Pod red. Howard MacNutt. Wilmette, Illinois: Baha’i Publishing Trust.
Abdu’l-Bahá (1999) Mowy Paryskie. Warszawa: Narodowe Zgromadzenie Duchowe Bahaitow w Polsce.
‘Abdu’l-Bahá (1998) Odpowiedzi.Warszawa: Narodowe Zgromadzenie Duchowe Bahaitow w Polsce.
Baha’u'llah, (1973) Kitab-i-Agdas. cytowany w Synopsis and Codification of the Kitab-i-Agdas. Haifa: Bahá’i World Centre.
Bahá’u'lláh (1999) Poklosie. Warszawa: Narodowe Zgromadzenie Duchowe Bahaitow w Polsce.
Esselmont J.E. (1992) Baha’u'llah i Nowa Era. Hajdane:Narodowe Zgromadzenie Duchowe Bahaitow w Polsce.
Huddleston J.(1993) Ziemia jest jednym krajem.Krakow: Zaklad wydawniczy NOMOS.
Powszechny Dom Sprawiedliwosci (1985)Obietnica Światowego Pokoju.D-6238Hofheim-Langenhain: Baha’i-Verlag GmbH.
Shoghi Effendi( 1991) World Order of Baha’u'llah. Wilmette, Illinois: Baha’i Publishing Trust.
Six Talks on the Various Aspects of the World Order of Baha’u'llah http://bahai-library.org/file.php?file=nakhjavani_talks_world_order
May 13th, 2010 | Tags: Abdu`l-Baha, bahai, bahaici, bahaita, bahaitka, bahaizm, pokój, pokój na świecie, UKSW | Category: Kraj | Leave a comment
