Báb (Brama)
Historia bahaicka sięga XIX wieku do kraju, który niemal w całości przesiąknięty był korupcją, fanatyzmem i prześladowaniami – Persji. To tam w 1844 roku w mieście Shíráz, młody człowiek ogłosił się posłańcem nowej religii, dwunastym Imamem, obiecanym islamu, Qa’imem.
Nazywał się on Mírzá ‘Alí Muhammad (1819 – 1850), znany historii jako Bab (z arab. „Brama”). Był potomkiem Proroka Mahometa. Jego duchowa pobożność oraz głębia zostały wcześnie zauważone przez Jego nauczycieli oraz członków rodziny. Jest on założycielem religii bábí i zwiastunem wiary bahá’í.Bab ustanowił odrębną religię, Wiarę Babitów, która miała swe własne prawa, zasady oraz mistyczne dzieła i doktryny. Na przekór powszechnemu upadkowi moralnemu, wolał o duchowa i moralna przemianę perskiego społeczeństwa. Nalegał by podnieść status kobiet oraz poprawić los biednych. Pochwalał oświatę oraz naukę.
Jednak, głównym przesłaniem Baba i Jego nauk było rychłe nadejście innego Posłańca Bożego. Drugi Posłaniec miał być dużo potężniejszy niż sam Bab, i miał przynieść wiek pokoju oraz sprawiedliwości obiecany w judaizmie, chrześcijaństwie, islamie oraz innych wielkich religiach świata. Bab określał tą Osobę jako „Tego, Którego Bóg Objawi”. Bab w ten sposób zapowiedział Baha’u'llaha. Objawienie całkowicie nowej religii pomogło Jego wyznawcom wyrwać się z tradycyjnego sposobu myślenia i przygotować się na przyjście „Obiecanego wszystkich wieków”.
Misja Baba trwała krótko - jedynie sześć lat, lecz w tym czasie pociągnął On za Sobą tysiące wyznawców. Większość babitów nigdy nie spotkała się z Nim twarzą w twarz, lecz poznała Jego religię czytając Jego pisma, które był szeroko rozpowszechnione. Jego wyznawcy byli surowo prześladowani przez władze, które z niepokojem przyglądały się nawróceniom na nową wiarę. Duchowni, którzy czuli się zagrożeni Jego wezwaniem do duchowej odnowy, przekonali władze świeckie, że wołanie Baba o społeczną reformę mogłoby doprowadzić do rozruchów. Tysiące babitów, wykazując wielkie bohaterstwo, zginęło w torturach za swoje przekonania.
Po trzech latach więzienia, Bab został publicznie stracony przez oddział egzekucyjny w mieście Tabriz 9 lipca 1850 roku, w najbardziej niezwykłych okolicznościach, na oczach ponad 10 000 świadków, o czym szeroko donosiły ówczesne media na Zachodzie. Kiedy po raz pierwszy zabierano go z Jego celi, Bab rozmawiał ze swoim sekretarzem. Ostrzegł strażników, że „żadna ziemska siła” nie byłaby w stanie uciszyć Go dopóki nie skończy tego, co miał do powiedzenia. Regiment 750 armeńskich żołnierzy wykonywał egzekucję, lecz kiedy dym opadł z ich strzelb, Bab zniknął im z oczu. Znaleziono Go znowu w Jego celi, gdzie dawał ostatnie instrukcje Swojemu sekretarzowi. Kiedy przyszli strażnicy, spokojnie oświadczył: „Teraz możecie wykonać swój zamiar”. Pierwszy regiment żołnierzy odmówił wykonania rozkazu, gdyż nie chcieli oni mieć nic wspólnego z tą egzekucją. Sformowano jednak drugi pluton egzekucyjny i tym razem kule pozostawiły swój ślad.
Zwłoki Baba były ukrywane przez Jego wyznawców przez wiele lat i ostatecznie zostały sprowadzone na Ziemię Świętą. Baha’u'llah nakazał by zostały złożone na Górze Karmel i wskazał dokładnie miejsce, gdzie powinien znajdować się grobowiec. W 1909 roku, zwłoki Baba zostały złożone w prostym mauzoleum, które upiększono później. Nadbudowa ze złotą kopułą, znana jako Mauzoleum Baba, została ukończona w 1953 roku. Jest to jedno z najświętszych miejsc na ziemi dla wyznawców Wiary Baha’i.
