Bahá’u'lláh (Chwała Boża)

Bahaici na całym świecie uważają Bahá’u'lláha za „Tego, Którego Bóg objawi”, za „Obiecanego”, którego przyjście zapowiedział wcześniej Báb.

Baha’u'llah, co z arabskiego oznacza „Chwała Boża”, jest tytułem, jaki przyjął Założyciel Wiary Baha’i, Mirza Husayn-’Ali (1817-1892). Urodzony w szlacheckiej rodzinie w dziewiętnastowiecznym Iranie, Baha’u'llah odmówił politycznego stanowiska, jakie Mu oferowano, kiedy był młody i zdecydował za to wydać Swe bogactwo troszcząc się o biednych i chorych. O Jego dzieciństwie wiemy, że:

„Błogosławiona Doskonałość - Bahá’u'lláh - należał do jednego ze szlacheckich rodów Persji. Od najwcześniejszego dzieciństwa wyróżniał się spośród Swoich krewnych i przyjaciół, którzy mówili: «To dziecko posiada wyjątkową moc.» W Swojej mądrości, inteligencji i jako źródło nowej wiedzy był rozwinięty ponad Swój wiek i przewyższał Swoje otoczenie. Wszyscy, którzy Go znali, byli zdumieni zdolnościami ujawnionymi w tak młodym wieku. Zwykle mówili, «Takie dziecko nie będzie długo żyło», ponieważ powszechnie wierzono, że dzieci rozwinięte ponad wiek nie doczekują okresu dojrzałości.” [1]

Bahji - miejsce spoczynku Baha`u`llaha

W miarę upływu czasu, oznaki wielkości Bahá’u'lláha stawały się coraz bardziej wyraźne. Kiedy osiągnął wiek młodzieńczy, był już powszechnie znany ze Swojej bystrej inteligencji, wspaniałego charakteru, hojności i współczucia, a Jego dom stał się schronieniem dla wszystkich.

Kiedy Báb ogłosił Swoją misję w Szirazie w 1844 roku, Bahá’u'lláh miał dwadzieścia siedem lat. Zaledwie trzy miesiące po tym historycznym wydarzeniu, Bahá’u'lláh zaświadczył o prawdziwości Objawienia Bába. Powstał, aby głosić Jego Nauki.

Báb ponad to zapowiadał rychłe nadejście innego Posłańca Bożego, który miał wypełnić proroctwa judaizmu, chrześcijaństwa, islamu oraz innych głównych religii świata, wprowadzając erę pokoju oraz sprawiedliwości dla wszystkich narodów. Kiedy Báb został stracony przez władze, wielu członków Jego ruchu - zwanych babitami - zwróciło się do Baha’u'llaha o przewodnictwo.

Akka, Izrael - miejsce wygnania Baha`u`llaha

Jeszcze zanim tajemnica jego objawienia stała się jasna, Bahá’u'lláh został zaatakowany przez te same siły niewiedzy co Báb. W 1852 roku Bahá’u'lláh wraz z grupą babitów zostali uwięzieni w Síyáh-Chál (Czarnej Otchłani), więzieniu, które w pierwotnym zamierzeniu służyło miastu Teheran jako zbiornik wodny.

W 1852 roku, podczas gdy był uwięziony w Teheranie za swoją działalność jako babita, Baha’u'llahowi objawił się Bóg. Po uwolnieniu z więzienia, Baha’u'lláh został wygnany do Bagdadu, gdzie w 1863 roku ogłosił wyznawcom, że był owym długo oczekiwanym Posłańcem Bożym. Ogromna większość babitów przyjęła to obwieszczenie i narodziła się wspólnota bahaicka. W Bagdadzie rosnący szacunek oraz miłość okazywane przez ludność miasta Bahá’u'lláhowi nie uszła uwadze wrogom Wiary, i po prawie dziesięciu latach pobytu w Bagdadzie, Bahá’u'lláh został wygnany do Konstantynopola.

Wygnany przez władze Persji i Imperium Osmańskiego, spędził 40 lat banicji przemieszczany z Bagdadu do Konstantynopola (dziś Istambuł), następnie

Bahji, Izrael - miejsce spoczynku Baha`u`llaha

Adrianopola (dziś Edirne w Turcji na granicy z Bułgarią) i w końcu w 1868 roku do osmańskiej kolonii karnej w Akce, na terenie Palestyny (dzisiejszy Izrael).

Podczas tych lat Baha’u'llah objawił ponad 100 tomów natchnionych, mistycznych pism, nauk etycznych i społecznych, praw i zasad.

W Akce oraz Adrianopolu, Bahá’u'lláh zwrócił się do królów i władców świata. Radził On, aby Napoleon III, car Rosji (Mikołaj) Aleksander II, Wiktoria królowa Anglii, król Prus - Wilhelm I, papież Pius IX oraz wielu innych zjednoczyli się, aby zbudować powszechny pokój. Wzywał ich, by rządzili swoim poddanymi ze sprawiedliwością i współczuciem, i ostrzegał, że w przeciwnym razie władza wymknie im się z rąk.

Główne przesłania Baha’u'llaha mogą być streszczone jako globalna jedność i sprawiedliwość. Nauczał, że jest tylko jeden Bóg, który objawiał Swoją wolę przez serię boskich Nauczycieli takich jak Abraham, Mojżesz, Jezus Chrystus, Mahomet, Krishna, Budda czy Zaratustra. Podczas, gdy nauki społeczne wielkich religii, które założyli, różnią się zgodnie z wymogami czasu i miejsca, w których były głoszone, duchowa istota wszystkich wiar jest taka sama:, że celem wszystkich ludzi jest poznać i czcić swojego Stwórcę. W tym wieku ludzkość jest w stanie uznać jedność Boga, religii i ogólnoludzkiej rodziny. Baha’u'llah nauczał także, że mężczyźni i kobiety są równe, że przesłania nauki i religii są zgodne, że skrajności bogactwa i ubóstwa muszą zostać usunięte, że edukacja musi być powszechna i obowiązkowa oraz że należy obrać uniwersalny język pomocniczy by ułatwić międzynarodową komunikację i porozumienie.

To właśnie w Akce Bahá’u'lláh spędził ostatnie dwadzieścia cztery lata swego życia. W tym właśnie okresie, podczas wizyty na Górze Karmel w Hajfie (Izrael) Bahá’u'lláh wskazał swojemu synowi ‘Abdu’l-Bahowi miejsce, gdzie później miała zostać zbudowana Świątynia Bába. Jego własne miejsce spoczynku w okolicy Akki miało stać się dla bahaitów najświętszym miejscem na ziemi.

Bahji, Izrael - jeden z elementów ogrodu

Akka była również miejscem, w którym zakończyło się czterdzieści lat Objawienia Bahá’u'lláha. Zanim zmarł w 1892 roku, Bahá’u'lláh zadbał o sukcesję przywództwa we wspólnocie bahaickiej, zapewniając jej jedność i chroniąc ją od schizm. Jego najstarszy syn, Abbas Effendi, (który przyjął tytuł Abdu’l-Baha, co oznacza „sługa Chwały”), został wyznaczony na przywódcę Wiary Bahá’i i jedynego interpretatora pism Baha’u'lláha. Dzięki temu wspólnota bahaicka przeżyła pierwsze stulecie swojego istnienia w nienaruszonej jedności, w obliczu zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych wyzwań.

Więcej o życiu Bahá’u'lláha w języku angielskim:
www.bahaullah.org
lub
www.bahai.org

—

[1] ‘Abdu’l-Bahá, „The Promulgation of Universal Peace”, str. 25